Ik doe het wel even

Ik doe. Is dat wel zo?
Wie of wat is dan die ik? Wat doet  is ons lichaam.  Ook het  denken vindt plaats in het lichaam.
Wie doet wordt bepaald door de betekenis die we aan ik geven in de geest. Bijvoorbeeld  ‘Anneke schildert, is schilder’, ‘ Ma of pa doet het huishouden, is huisvrouw/man’  of ‘Jan loopt in zeven sloten  tegelijk, is een chaotisch persoon’. Zo zijn we voortdurend bezig in de geest om etiketten op mensen te plakken en daarmee ook een betekenis daar aan toe te kennen. Maar ja, het doen of handeling zelf is dat niet; wel de naam of etiket die we aan het doen geven.

Doen is een activiteit van het lichaam, dat altijd in een situatie is; of het nu slapen, lopen of appen is. Dan is de vraag kun jij die vingers wel aansturen die aan het appen zijn. Ik denk het niet, dat is net zo iets als bewust traplopen, waarbij je juist de kans loopt van de trap te vallen. Je vingers gaan zo vlug over het toetsenbordje van je telefoon dat je de vingers zelfs geen instructie kunt  geven; zeker niet de afzonderlijke spiertjes in die vingers. En toch gebeurt het allemaal. Als je het ziet dan weet je dat je niets doet en dat het toch allemaal plaats vindt.

Bezint eer ge begint

Is bezinnen bijvoorbeeld naar een klooster gaan of even nadenken voor  je iets doet? Dat  zou dan inhouden  dat je vooraf kunt bedenken hoe  situaties  of handelingen zullen lopen. Natuurlijk kun je er een  voorstelling van hebben in je geest.

Mijn ervaring is dat het toch vaak anders loopt dan je denkt; misschien niet helemaal  maar toch anders. Eigenlijk logisch want je bent nog niet in die situatie of  dat ene moment in  die situatie. Een bekent voorbeeld is een sollicitatiegesprek, waarin je o.a. een jaar werkeloosheid  wilt verdoezelen. Of een uit-de-kast-gesprek met je ouders, dat je als zoon op jongens valt. Een iets eenvoudiger voorbeeld is koken van een nieuw recept, waarbij je bepaalde ingrediënten nog nooit gebruikt hebt.

We vergeten vaak dat we alleen maar in een situatie hoeven te stappen of een handeling te  beginnen en dat dan pas dat  ‘moeilijke’ moment kan komen. We hebben geen  vertrouwen dat de oplossing in dat moment vanzelf oprijst. Er wordt niet gevraagd naar het jaar werkloosheid of de nieuwe werkgever vindt het fantastisch dat je een wereldreis  van een jaar hebt gemaakt.
Je ouders wisten het al dat je op jongens viel, ondanks dat zij het moeilijk vinden houden ze nog van je.
Je kon het ingrediënt nergens kopen en kon het dus niet gebruiken, toch smaakte het fantastisch.

Heeft het wel zin je vooraf te bezinnen en allerlei gedachten op je hals te halen en onrust toe te laten, terwijl het leven anders loopt dan je ooit zou kunnen bedenken. Ben er gewoon en zie maar!

Geluk zit in een klein hoekje.

Als je het zelf voor het zeggen zou hebben, dan zou je altijd gelukkig zijn. En toch gebeurt dat niet. Vreemd eigenlijk.

Soms staat het water niet tot aan je lippen, maar zelfs boven je lippen, omdat de dingen niet gaan zoals je verwacht. Het is uitgegaan met je vriendin en bent het huis uitgezet. Je zwerft rond en  slaapt dan hier en dan daar. Zelfs werken valt niet mee. Eigenlijk zie je het helemaal niet zitten en weet je je geen raad. Je hebt je je nog nooit zo ongelukkig gevoeld.

Je wilt gelukkig zijn en ziet vooral dat je ongelukkig bent. Ben je wel de hele dag ongelukkig of de hele dag gelukkig? Meestal niet, want in feite doen zich deze momenten van ongeluk en geluk maar heel even in je dagelijks leven voor. En toch overheerst het gelukkig of ongelukkig zijn je leven.
Geluk en ongeluk zijn niet los van elkaar te zien. Als je je gelukkig voelt dan wil je dit behouden en denk je er vooral aan om niet ongelukkig te worden. Voel je je ongelukkig dan wil je vooral gelukkig worden. Het geluk roept als het ware ongeluk op en vica versa.

Staat het water ‘van ongelukkig zijn’ boven je lippen dan is dat een teken dat het ongeluk tot zijn einde loopt, hoewel je dat niet zo voelt; met andere woorden het geluk klopt op de deur, maar je ziet het niet.
De kunst is te zijn in alle sores en handelingen en alleen de dingen en handelingen louter waar te nemen.

Doe je ding.

We zijn allemaal druk bezig. Nou ja, druk bezig. Meestal drukker in het hoofd dan met de handen of zelfs met logisch nadenken.

Over het algemeen is het werk neutraal of het nu straten maken, kleren ontwerpen, een excelsheet maken of een vergadering leiden is. We worden afgeleid van het werk zelf door allerlei gedachten die al of niet met het werk zelf te maken hebben. Gedachten zoals ‘dat kan ik niet’ of ‘dat durf ik niet’ of ‘wat denken anderen daarvan’. Het einde van het liedje is dat we niet beginnen; terwijl door de eerste stap te zetten we pas kunnen onderzoeken of het wel waar is wat we over het werk denken.

Ook tijdens het proces van werken blijft onze geest zich er mee bemoeien of we willen of niet. Soms is het functioneel, omdat het moment je laat inzien wat nodig is en moet gebeuren. Bijvoorbeeld eerst egaliseren en dan de stenen leggen of eerst de stof uitzoeken en dan op een paspop draperen.

Simpel, maar toch blijf je denken als dit maar goed gaat en dat terwijl het proces zich voltrekt en telkens nieuwe aanwijzingen geeft hoe verder te werken.
Het werk maakt het niet uit en is neutraal. Je hoeft alleen maar je ding te doen en te zien hoe het loopt.

Het gaat zoals het gaat

Soms gebeuren dingen zoals we het verwacht hadden en soms totaal niet en loopt het anders.  De vraag is natuurlijk of de dingen gaan zoals wij willen of gaat het leven zijn eigen gang?  Een onderzoekje waard?

Laatst was ik op zoek naar een 2e-hands wasmachine. Ik wilde per se een bovenlader, die volgens mij het meest stabiel  zou zijn op een houten vloer. Ik had twee winkels uitgezocht die vlak bij elkaar lagen en ging eerst naar de winkel die het verst weg lag.  De verkoper in deze winkel zei dat een zware voorlader minder zou rammelen op een houten vloer.  Dat had ik niet verwacht. Ik ging nog naar de tweede winkel, maar kon die niet vinden, wel de straat maar het nummer was niet juist. Ik ging terug naar de eerste winkel en volgde het advies van de verkoper op en heb de voorlader gekocht in het vertrouwen dat dingen gebeuren zoals ze moeten gebeuren.

Of een andere keer dat ik naar een lezing over advaita van Wayne Lickerman wilde gaan. Ik reed naar het gebouw waar hij de eerste keer een lezing had gehouden. De lezing bleek daar niet te zijn. Ik vertrouwde er op dat ik hem wel zou vinden, dat gaf me in ieder geval rust. Gebeurde dat echter niet  dan moest dat zo zijn. Ik was tenslotte bij zijn vorige lezing geweest, had zijn boek gelezen en was al jaren met advaita bezig. Ik kon hem niet vinden.

Gebeurtenissen hebben zo hun beloop en zijn vaak veel preciezer dan we zelf kunnen bedenken. Zouden we daar maar op kunnen vertrouwen.