Zijn of niet-zijn!

Zijn of niet-zijn is een beroemde uitspraak van Shakespeare. Wat wil dit eigenlijk zeggen?

Je zegt heel makkelijk “Ik ben er dat zie je toch, want mijn lichaam is aanwezig of je hoort me praten”. Zo eenvoudig lijkt het te zijn. Maar klopt dit wel?
Je rijdt auto en bent op weg naar je moeder. Aangekomen bij je moeder bedenk je dat je tijdens het autorijden bijna de hele tijd  aan je zieke moeder hebt gedacht en de weg zelf niet hebt gezien.
Een ander voorbeeld. Je slipt in de sneeuw met je auto en rijdt recht op een houten schuur af. Je gooit het stuur om en rijdt langs de schuur verder. Vlak daarna denk je  nog  ‘ik had een zee van tijd en zag alles helder gebeuren’. Het lijkt allemaal langer te duren, terwijl het in een split-second plaatsvond.

Het denken gebeurt voor of na een situatie waarin je je bevindt. Het slippen  met de auto gebeurt en elk moment in dat slippen kan een aanleiding zijn voor de geest of het denken om in gang te worden gezet, maar niet in het moment van hier en nu zelf.
Het denken is als het ware een reactie vooraf, zoals bij de zieke moeder of achteraf zoals tijdens het slippen. Dat is ook logisch.
Het spel van zijn in het moment en niet-zijn, wanneer we in gedachten verzonken zijn,  gebeurt o zo subtiel en spontaan, dat we het meestal niet opmerken.

Zo eenvoudig is het.

Telkens gebeuren er dingen; vaak zonder dat je het in de gaten hebt. Je leven gebeurt zonder dat je er bij stil staat.

Je doet bijvoorbeeld de afwas en bent in gedachten verzonken en toch ben je aan het afwassen. Zonder dat je je vingers aanstuurt hoe zij de afwasborstel moeten hanteren of hoe ze het af te wassen kopje moeten vasthouden,  gebeurt het afwassen als vanzelf.  Je weet zelfs niet welke spiertjes je in je vingers bewust zou moeten aansturen  om de afwasborstel vast te houden en toch gebeurt het.

Het gebeurt allemaal ook wanneer je in gedachten verzonken bent.  Echter, ineens gaat het niet meer vanzelf en de situatie is veranderd in iets waar je geen raad mee weet en je gaat bedenken hoe je het zou kunnen aanpakken of oplossen. Je krijgt bijvoorbeeld de opdracht om een lekkende waterleiding bij de toilet te maken. Och, dat heb je eerder gedaan en dat is een makkie, dat heb ik zo gefikst denk je. En je denkt ook al aan het sigaretje dat je daarna kan gaan roken. Toch loopt het anders en is het niet zo snel gefikst als je gedacht had en ben je ook nog afgeleid door je herinneringen, zoals al eerder een waterleiding hebt gemaakt en ziet niet wat er feitelijk moet gebeuren.
Het enige wat hoeft te gebeuren is waar te nemen wat er gebeurt op dat moment; of zoals je wilt in het hier en nu. Het waarnemen zal je laten zien dat elke ‘vreemde of onbekende’ situatie of zogenaamd probleem vanzelf zijn oplossing aanreikt. Vakmensen maken zich dan ook niet druk om allerlei problemen die zich  bijvoorbeeld bij het behangen of leggen van een laminaat vloer zouden kunnen voordoen. Op het moment dat een vakman bij  zo’n onbekende situatie is (bijvoorbeeld een ‘vervelende’ niet haakse muur) gaat hij gewoon verder en vertrouwt er op dat zijn vakmanschap en rustige of stille geest hem helpt dit op te lossen.
Feitelijk hoef je alleen maar te kijken of waar te nemen en je leven vindt plaat; zo eenvoudig is het.

De mens is, meer dan hij denkt …

Je bent er eenvoudig. Je loopt, eet, rookt, luistert, hebt lief en denkt. Allemaal heel normaal en logisch en niets mis mee.

Je vraagt je daarbij af Wie ben ik? Wat heeft het leven voor betekenis? En nog veel meer vragen al of niet gebaseerd op je waarnemingen, oordelen,  meningen, overtuigingen of vooroordelen.
Dat denken in de geest begint natuurlijk ergens, eventueel los van je waarnemingen, oordelen , overtuigingen of vooroordelen. Vaak zonder dat je het in de gaten hebt. Je rijdt bijvoorbeeld auto en zit aan de vakantie te denken en je ziet de weg of de natuur niet.
Wat is het begin van denken? In ieder geval het leven zelf zoals zich dat op enig moment aan je voordoet, je leven dat geen moment hetzelfde is, maar voor onze geest misschien wel steeds hetzelfde lijkt.  Je wandelt bijvoorbeeld  vaak in dezelfde omgeving en dan ook nog hetzelfde pad. Het lijkt telkens hetzelfde pad te zijn, maar de blaadjes aan de bomen zijn dat in ieder geval niet, ook niet het seizoen.
e ziet de blaadje niet want je geest is ergens anders en gaat maar door, terwijl jouw leven onbewust verder gaat en voortdurend verandert en niet meer dat is wat je geest denk dat het is. Je denken loopt achter de feiten aan en dat geldt ook ten aanzien van wie je denkt dat je bent.
Eigenlijk hoef je alleen maar te zijn of te laten gebeuren. Zo gauw je gaat denken  begint het spel van benoemen, labelen, oordelen, meningen en vooroordelen en is er een dualiteit in je geest ontstaan.
Een dualiteit waarin je posities inneemt van meer of minder, voor of tegen en zelfs goed en kwaad. Het zij zo, maar de dualiteit in je geest staat los van het leven zoals dat hier en nu aanwezig is.
Op het moment dat je jouw  leven ziet gebeuren of louter waarneemt is de dualiteit van het denken ver weg en is je leven veel meer dan je denkt; zijn de mogelijkheden die gebeuren onvoorspelbaar en oncontroleerbaar.