het Leven is de leraar
Hfst. 3: Ziek zijn *
Par.: Voorwoord
Iedereen wordt eens in meer of mindere mate ziek. Het kan de dakloze zwerver zijn in Amsterdam of de heilige in zijn ashram aan de Ganges in Rishikesh. Bijna mijn hele leven had ik niets, behalve toen ik op twintigjarige leeftijd een blindedarmontsteking kreeg en daarna ongeveer vijftig jaar niets.
In 2013 werden er op een ct-scan tumoren gezien. Blijkbaar waren er een paar cellen ontspoort en voelden ze zich thuis in mijn lichaam.
het Leven is de leraar
De kou trotserend –
misschien hapt een karper,
maar je weet het niet.
het Leven is de leraar
Hfst. 2: Het Universele
Par.: Stroom[1]
Naast hobby’s die je meestal binnen doet, zijn er veel sporten in competitieverband, zoals hockeyen, basketbal, hand- of voetballen. Al van jongs af aan sport ik. Eest met vriendjes op een veldje voetballen en later bij een voetbalclub. Toen ik ben gaan studeren werd dat voetballen op zaterdag, zodat ik het hele weekend verder vrij had om de kroeg in te gaan. Wat mij bij is gebleven is een vrije trap doe ik nam nemen en diagonaal rechts in de kruising schoot. Eigenlijk wist ik al op het moment van schieten dat de dal er in zou vliegen. Ik was toeschouwer of waarnemer van mijn lichaam, de bal en het doel. Het was een geheel, waarin ik verbleef, waarin het schieten als in een soort flow gebeurde.
het Leven is de leraar
Een steen zo glad –
het geluid van hakken –
letters verschijnen.
het Leven is de leraar
Hfst. 2: Het Universele
Naast de dagelijkse handelingen hebben de meeste mensen ook een hobby die je thuis kunt doen, zoals harp spelen, kleren naaien, schaken, of letterhakken dat ik een tijd heb gedaan. Ik studeerde vaak in de bibliotheek van de universiteit en kwam toevallig op de afdeling oude handschriften terecht. Daar hing een kleine stenen plaat met een uitgehakt alfabet, door de scherpe lijnen werd ik emotioneel geraakt. Ik begreep echter totaal niet waar die emotie vandaan kwam en mijn aandacht daar bij bleef. Ik was bekend met letters, doordat ik jarenlang gekalligrafeerd had. De lettervormen als uitingen van kunst waren bekend voor mij. Het richten van de aandacht op het waarnemen van de punt van de pen tijdens het kalligraferen, leerde mij bijvoorbeeld dat op het moment dat ik de letter uit de pen zag ontstaan, ik dacht meteen ‘het gaat goed’. Precies op dat moment maakte ik dan een fout zonder dat trouwens onmiddellijk in de gaten te hebben. Over met aandacht kalligraferen gesproken!
het Leven is de leraar
Kale pilaren –
eenvoudig in de ruimte.
Meer is het nu niet!
het Leven is de leraar
Hfst. 2: Het Universele
Dagelijks zijn er in het huishouden terugkerende handelingen; zoals het koken, strijken, stofzuigen, dweilen of het ramenlappen en om het tuinieren maar niet te vergeten. Neem bij alle activiteiten je handen waar en je zult zien dat je niet je hele hand ziet; zelfs niet een deel van de hand. Meestal komt er onmiddellijk een gedachte of beeld van de hand op in je geest. Je kunt verder inzomen op een vinger of een vingerkootje of klein plekje op het vingerkootje. Eigenlijk zie je zelfs dat plekje niet en trekt weer iets anders je aandacht. Telkens komt een gedachte op; dat kan een herinnering zijn aan een gelijksoortig beeld of een bijkomende emotie van bijvoorbeeld schoonheid of lelijkheid. Vaak is er het verlangen naar een ervaring van een eerdere waarneming. Het is dit verlangen dat je uit het louter waarnemen van dat wat is haalt en de kunst van gewoon louter zijn verborgen blijft. De sluier van verlangen doet zijn werk om je uit het hier en nu te halen.
het Leven is de leraar
Hfst. 2: Het Universele
Par.: Voorwoord
‘Nu zijt wellekome’ wordt met Kerst gezongen. ‘Nu’ verwijst naar de Heer, die zover weg lijkt. Dat ‘Nu’ is iets dat groter is dan de mensheid, naar dat wat in het Leven universeel[1] genoemd kan worden.
Dat universele ‘Nu’ te ontdekken en waar te nemen in het dagelijks leven is voldoende, een kunst van zijn. De ontdekking bijvoorbeeld dat, de dagelijkse handelingen door het Leven gebeuren en niet door jou als individu los van zijn universele ruimte of omgeving. Dit beseffen of zien wordt bemoeilijkt doordat er in de geest een sluier voor hant. Een sluier, ook wel ik of ikzelf genoemd, dringt zich telkens op in een situatie of handeling; het wil meedoen, erbij horen, wil controle hebben over wat er in het Leven gebeurt, wil het zelfs kunnen voorspellen, terwijl wanneer je het waarneemt kun je zien dat het spontaan gebeurt.
het Leven is de leraar
De ogen verbaasd –
kijkend naar wat plaats vindt –
in stille kalmte.
het Leven is de leraar
Hfst. 1: Ontdekkingsreis
Par.3: Handelen
We handelen de hele dag of dit nu bewust of onbewust gebeurt. Het lichaam is steeds in actie; denk maar aan de bloedsomloop, de ademhaling of samentrekking van de spieren.
Bij het papierprikken op straat zag ik van alles liggen dat geprikt kon worden. Eerst zag ik iets groens liggen, vervolgens zoem je in op wat een groen cellofaantje blijkt te zijn en benoemt het vervolgens als een snoeppapiertje. De geest is in gang gezet en vindt er wat van, zoals hadden ‘ze dit niet mee naar huis kunnen nemen’ of ‘zo’n cellofaantje is moeilijk afbreekbaar in de natuur’. Na het opprikken zijn de gedachten weer weg en zijn goed en slecht niet aanwezig hoewel voor slechts een kort moment.