het Leven is de leraar

Hfst.4: Waarnemen

Par.: Het waarnemen

Waarnemen door welk zintuig dan ook gebeurt onwillekeurig. Het waarnemen of het besef van waarnemen verdwijnt en kan overgaan in Zijn zonder waarnemen. Individueel waarnemen wordt dan een universeel waarnemen.Waarnemen gebeurt. Je kunt zelf het waarnemen niet in gang zetten. Net zoals er geen doener is, het doen gebeurt; zo is er ook geen waarnemer, het waarnemen gebeurt.

‘De Kunst van Zijn’ is eenvoudig het waarnemen van dat wat is. Waarnemen zuiver zonder vooropgezet doel of verlangen. Dit waarnemen van uiterlijke vormen en bewegingen van mijn lichaam gaat meestal over in het waarnemen over wat er in mijn geest plaatsvindt en soms ook van wat ik in mijn lichaam aan onrust voel.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst.4: Waarnemen

Par.: De waarnemer

De waarnemer gebruikt voor het waarnemen de vier zintuigen, de ogen, de oren, de huid, de mond en de neus. Het kijken naar vormen met de ogen zoals naar een kopje, het luisteren naar muziek met de oren, het proeven van de smaak van een gebakje met de mond, het voelen van aanraking met de huid of het ruiken van geuren door de neus.

Je oog valt op een distelbloem met een rozet van scherpe blaadjes. Eigenlijk zie je globaal de hele bloem als een vaag verschijnsel. Je zoomt het waarnemen in op alleen de bloemknop, maar ook deze neem je niet echt waar, waarna de aandacht op een distelblaadje van de rozet blijft hangen. Hoewel je op een kleiner punt van de distel terecht komt, is er geen waarneming van dat kleinere punt op de distel. Dit waarnemen komt in een leegte terecht en zijn jij als waarnemer en het waarnemen verdwenen, wat door de geest of het denken niet geaccepteerd kan worden en ontstaat er onmiddellijk weer een gedachte in de geest.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst.4: Waarnemen

Par.: De ervaring

We willen een ervaring graag herhalen, omdat we er zo van genoten hebben.  Een ervaring is niet te herhalen, omdat het op een ander moment plaats vindt. Ik heb dat gemerkt bij het hard lopen op straat. O, het lopen ging zo lekker, alsof het vanzelf ging. Zo’n ervaring wilde ik altijd hebben. De volgende keer begon ik op eenzelfde manier, rustig aan en dat tempo opvoeren. Dat werd als het ware een lijdensweg. Ik had me in de geest helemaal vast gezet van hoe het de vorige keer was gegaan en vergat gewoon het hardlopen. De vorige keer liep ik eigenlijk ook niet; het lopen gebeurde terwijl ik het waarnam. Ik, de straat en het lopen waren er niet, het gebeurde zonder mij, terwijl het voor anderen leek alsof ìk liep.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst.4: Waarnemen

Par.: Voorwoord

‘Zo ware helpe mij God’. We willen graag de waarheid weten, vooral van datgene dat in het Leven gebeurt. Wanneer we de waarheid over het Leven niet weten of kunnen duiden,  leggen we de waarheid neer bij God; in ieder geval bij iets groters dan we kennen.

Wanneer je een boom ziet; zoals een berkenboom, dan heb je tegelijkertijd alle andere bomen als niet-berkenboom bestempeld.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Leverwaarden

In oktober 2025 kreeg ik te horen dat de uitzaaiingen in de lever al voor de derde controle op een rij niet gegroeid waren. De tumoren bleven ook rustig. Dat stelde me gerust en een zekere blijheid kwam over mij heen. Echter de oncoloog vond dat mijn leverwaarden omlaag moesten, zodat de ontstekingen in de galweg en de daarmee gepaardgaande koortsaanvallen zouden verminderen of uiteindelijk verdwijnen. De koortsaanvallen gebeurde de laatste jaren eens per maand. Ik werd doorverwezen naar een maag, darm en leverspecialist. Ik dacht nog ‘dit zal wel meevallen’. Eerst werd een colonoscopie uitgevoerd om te kijken of er iets met de darmen was. Met uitzondering van vijf goedaardige poliepen, die tijdens de colonoscopie meteen werden weggehaald, bleek er niets aan de hand. Lees verder →