Schroeven, bouten, moertjes, scharnieren en niet alleen van de IKEA-kastjes. Er wordt wat getimmerd en of beter gezegd in en uit elkaar gehaald.
We zijn een klusvolkje; het bouwpakket wordt na zoveel jaar gebruik afgebroken. Thuis is alles weer mooi en netjes met de nieuwe kastjes, tafels en stoelen. Lees verder
Ook zo iets. Batterijtjes uit met name de elektrische sigaretten die vaak kapot op straat liggen en waar de kleine koperdraadjes nog uit steken.
Die batterijtjes met lithium zijn niet bepaald milieuvriendelijk. Een fik is zo ontstaan, wanneer de plus- en mindraad van een e-sigaretbatterij elkaar raken dan kan deze in de brand vliegen.
Heerlijk dat er tandartsen zijn die zorgen dat we een net gebit zonder gaatjes en plak kunnen hebben. Zeker als we onze tanden zelf poetsen, flossen en raggen.
Je hoeft het poetsen en zo niet alleen in de badkamer te doen, maar je kunt het, zeker nadat je wat in een snackbar gegeten hebt, ook onderweg doen. Ja, maar waar laat je die vieze dingen; in ieder geval kun je ze niet terugstoppen in de verpakking of in je jaszak.
Hebben we zo weinig energie of verbruiken we zoveel energie, tijdens het werken? Ik geloof het niet; misschien verbruik van energie tijdens het sporten buiten of in een gymzaal.
Hoewel er te weinig woningen worden gebouwd, wordt er toch veel gebouwd of wordt er onderhoud aan huizen en kantoren gepleegd.
Bouwmateriaal is meestal niet kant en klaar en dient op de juiste maat gezaagd en gesneden te worden
Leverwaarden
In oktober 2025 kreeg ik te horen dat de uitzaaiingen in de lever al voor de derde controle op een rij niet gegroeid waren. De tumoren bleven rustig. Dat stelde me gerust en een zekere blijheid kwam over mij heen.
Echter de oncoloog vond dat mijn leverwaarden omlaag moesten, zodat de oprispende ontstekingen met daarmee gepaard gaande koortsaanvallen zouden verminderen of verdwijnen. Dit gebeurde de laatste jaren eens per maand. Ik werd doorverwezen naar een maag, darm en leverspecialist. Ik dacht nog ‘dit zal wel meevallen’.
Nucleaire embolisatie
De hormonenkuur hielp niet en de uitzaaiingen bleven onrustig. Ik zou niet meer beter worden en het enige wat over bleef was palliatieve zorg*. De volgende stap was een embolisatie. Er waren twee mogelijkheden, een gewone of een radioactieve embolisatie. Voor de gewone embolisatie zou ik een week in het AVL moeten verblijven wat, gezien mijn verleden, een grote kans op ontstekingen zou betekenen. Dus de keus viel op radioactieve embolisatie. Het AVL kreeg echter voor deze nucleaire ingreep geen vergoeding. Collega’s van het UMC in Utrecht hadden echter hiervoor een projectfinanciering, waaruit de ingreep betaald kon worden.
Hormonen
Na een paar jaar werd er toch weer activiteit van uitzaaiingen op de scan waargenomen. Hormonen kregen de voorkeur van de oncoloog boven een chemokuur. Deze dikke spuiten konden na een instructie van de assistente van de huisarts door Paula thuis worden gegeven. Hierbij was het belangrijk om op een been te staan en zo het andere been, met name de bilspier te ontspannen tijdens het inspuiten. Dit was telkens spannend. Slechts een keer deed het prikken pijn en bleef de bil die dag gevoelig. Die pijn duurt slechts een split second en dat besef je niet op het moment van prikken maar vlak daarna en wortelt zo de gevoeligheid voor het prikken in je geest. Eigenlijk heeft die gevoeligheid niets met het prikken zelf te maken, maar popt soms op in mijn geest, op de achtergrond.
Uitzaaiingen
Bij een controle na vier jaar waren er op het beeldscherm uitzaaiingen in de lever te zien. De enige oplossing zou een operatie van de lever zijn waarbij er een aantal uitzaaiingen weggebrand en twee weggesneden worden, dit kon omdat de uitzaaiingen aan de rand van de lever zaten. Een levertransplantatie was niet mogelijk, omdat de uitzaaiingen vrij snel in de nieuwe lever zouden terugkomen en dit zou het einde zijn van mijn lichaam. Steve Jobs van Apple had hetzelfde euvel als ik, kreeg een levertransplantatie en leefde daarna niet lang meer.
Wippleoperatie
De behandelend specialist van het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis (OLVG) in Amsterdam-Oost verloste me van de gedachte dat het een normale alvleeskliertumor was. Dat gaf mij in ieder geval wat lucht. Het bleek een neuro-endocriene tumor* te zijn, waarbij je niet binnen een half jaar de dood tegemoet hoefde te zien maar een operatie wel noodzakelijk was. Er viel mee te leven, niet dat je dat zelf onder controle hebt. Een geluk bij een ongeluk. Ik dacht eenvoudig wat moet gebeuren, moet gebeuren en de MDL chirurg heeft er verstand van. Ik maakte me ook geen zorgen over de operatie. Uiteindelijk sterft iedereen, zonder over het algemeen te weten wanneer en waaraan. Het sterven speelde voor mij geen rol, hooguit de gedachte hoe het verder moet met Paula en de jongens, dat hield mij meer bezig dan het sterven. De chirurg gaat zijn gang maar met de whipple-operatie.