Leverwaarden

In oktober 2025 kreeg ik te horen dat de uitzaaiingen in de lever al voor de derde controle op een rij niet gegroeid waren. De tumoren bleven rustig. Dat stelde me gerust en een zekere blijheid kwam over mij heen.

Echter de oncoloog vond dat mijn leverwaarden omlaag moesten, zodat de oprispende ontstekingen met daarmee gepaard gaande koortsaanvallen zouden verminderen of verdwijnen. Dit gebeurde de laatste jaren eens per maand. Ik werd doorverwezen naar een maag, darm en leverspecialist. Ik dacht nog ‘dit zal wel meevallen’.

Lees verder →

Nucleaire embolisatie

De hormonenkuur hielp niet en de uitzaaiingen bleven onrustig. Ik zou niet meer beter worden en het enige wat over bleef was palliatieve zorg*. De volgende stap was een embolisatie. Er waren twee mogelijkheden, een gewone of een radioactieve embolisatie. Voor de gewone embolisatie zou ik een week in het AVL moeten verblijven wat, gezien mijn verleden, een grote kans op ontstekingen zou betekenen. Dus de keus viel op radioactieve embolisatie. Het AVL kreeg echter voor deze nucleaire ingreep geen vergoeding. Collega’s van het UMC in Utrecht hadden echter hiervoor een projectfinanciering, waaruit de ingreep betaald kon worden.

Lees verder →

Hormonen

Na een paar jaar werd er toch weer activiteit van uitzaaiingen op de scan waargenomen. Hormonen kregen de voorkeur van de oncoloog boven een chemokuur. Deze dikke spuiten konden na een instructie van de assistente van de  huisarts door Paula thuis worden gegeven. Hierbij was het belangrijk om op een been te staan en zo het andere been, met name de bilspier te ontspannen tijdens het inspuiten. Dit was telkens spannend. Slechts een keer deed het prikken pijn en bleef de bil die dag gevoelig. Die pijn duurt slechts een split second en dat besef je niet op het moment van prikken maar vlak daarna en wortelt zo de gevoeligheid voor het prikken in je geest. Eigenlijk heeft die gevoeligheid niets met het prikken zelf te maken, maar popt soms op in mijn geest, op de achtergrond.

Lees verder →

Uitzaaiingen

Bij een controle na vier jaar waren er op het beeldscherm uitzaaiingen in de lever te zien. De enige oplossing zou een operatie van de lever zijn waarbij er een aantal uitzaaiingen weggebrand en twee weggesneden worden, dit kon omdat de uitzaaiingen aan de rand van de lever zaten. Een levertransplantatie was niet mogelijk, omdat de uitzaaiingen vrij snel in de nieuwe lever zouden terugkomen en dit zou het einde zijn van mijn lichaam. Steve Jobs van Apple had hetzelfde euvel als ik, kreeg een levertransplantatie en leefde daarna niet lang meer.

Lees verder →

Wippleoperatie

De behandelend specialist van het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis (OLVG) in Amsterdam-Oost  verloste me van de gedachte dat het een normale alvleeskliertumor was. Dat gaf mij in ieder geval wat lucht. Het bleek een neuro-endocriene tumor* te zijn, waarbij je niet binnen een half jaar de dood tegemoet hoefde te zien maar een operatie wel noodzakelijk was. Er viel mee te leven, niet dat je dat zelf onder controle hebt. Een geluk bij een ongeluk. Ik dacht eenvoudig wat moet gebeuren, moet gebeuren en de MDL chirurg heeft er verstand van.  Ik maakte me ook geen zorgen over de operatie. Uiteindelijk sterft iedereen, zonder over het algemeen te weten wanneer en waaraan. Het sterven speelde voor mij geen rol, hooguit de gedachte hoe het verder moet met Paula en de jongens, dat hield mij meer bezig dan het sterven. De chirurg gaat zijn gang maar met de whipple-operatie.

Lees verder →

Suikerziekte

In het voorjaar van 2011 liepen mijn vrouw Paula en ik over het plein in Nuenen van het beroemde door van Gogh geschilderde kerkje naar het museum aldaar. Ik moest ineens zo erg plassen dat ik het niet kon ophouden en zocht naar een dikke afgelegen boom om uit het zicht om te kunnen plassen. Dorst bleef mij daarna achtervolgen, die ik probeerde me te lessen met sinaasappelsap, wat achteraf niet verstandig bleek te zijn. Het voelde ongemakkelijk, zeker met de wandelingen die we nog in Brabant wilden maken. Ik dacht nog wel ‘wat komt, dat komt’.  Ja, mijn ouders waren allebei redelijk gezond en werden vierennegentig, een stip op de horizon voor mij. Zo erg zal het allemaal niet zijn, het is maar mijn lichaam en dat vertrouw ik, hoewel dat vertrouwen nergens op gebaseerd was. Vreemd, mijn lichaam hield me ook niet de hele tijd bezig; meestal was het er niet, zelfs als ik er aan dacht nam ik het niet werkelijk waar. Je kunt zeggen het is niet iets.

Lees verder →

Tempel

‘Het lichaam is de tempel van God’. Wat betekent dit? In dit artikel wordt hierop ingegaan aan de hand van ziekte.

Een ziekte krijgen kan iedereen gebeuren, of het lichamelijk, geestelijk of beide is. Duidelijk is dat dit in het lichaam plaatsvindt en wordt ervaren en dat de geest daar iets van vindt, er een ervaring van maakt, maar het is niet ervaren op het moment zelf.

Lees verder →