het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Nucleaire embolisatie

De hormonenkuur hielp niet en de tumoruitzaaiingen bleven onrustig. Ik zou niet meer beter worden en het enige wat over bleef was palliatieve zorg. De volgende stap was een embolisatie. Er waren twee mogelijkheden, een gewone of een radioactieve embolisatie. Voor de gewone embolisatie zou ik een, gezien mijn verleden, grote kans lopen op ontstekingen in de lever. Dus de keus viel op radioactieve embolisatie. Het AVL kreeg voor deze nucleaire ingreep geen vergoeding. Collega’s van het UMC Utrecht hadden hiervoor projectfinanciering, waaruit de ingreep betaald kon worden. Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Hormonen

Na  een paar jaar werd er toch weer activiteit van uitzaaiingen op de scan waargenomen.
Om dit aan te pakken werden hormooninjecties voorgeschreven. Deze dikke spuiten konden na een instructie van de assistente van de huisarts door mijn vrouw thuis worden gegeven. Hierbij was het de kunst om het gewicht op een been te zetten, zodat de bilspier van het andere been meer ontspannen was tijdens het inspuiten. Dit inspuiten was elke keer weer spannend. Slechts een keer deed het prikken pijn en bleef de bil die dag gevoelig. Die pijn duurt tijdens het inspuiten slechts een split second. Maar dat besef je niet op het moment van het prikken en zo wortelt zo het angstige gevoel voor het prikken in je geest. Eigenlijk heeft die gevoeligheid niets met het prikken zelf te maken, maar popt soms op in mijn geest.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Uitzaaiingen

Na vier jaar, bij een controle, waren er op het beeldscherm uitzaaiingen in de lever te zien. De enige oplossing was een operatie van de lever, waarbij er een aantal uitzaaiingen wegebrand en twee weggesneden zouden worden. Een levertransplantatie was niet mogelijk, omdat de uitzaaiingen vrij snel in de nieuwe lever zouden terugkomen en dit zou het einde zijn van mijn lichaam. Steve Jobs van Apple had hetzelfde euvel gehad als ik. Hij kreeg een transplantatie van de lever en leefde daarna niet lang meer. De ingreep gebeurde in het AVL. Ik maakte me niet druk over, zij waren tenslotte de NET-oncologen en chirurgen aan wie ik mij overgaf zonder bezig te zijn over hoe het zou aflopen.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Wippleoperatie

De specialist van het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis (OLVG) verloste me van de gedachte dat een alvleeskliertumor was. Dat gaf mij in ieder geval wat lucht. Het bleek een neuro-endocriene tumor te zijn, waarbij je niet binnen een half jaar de dood tegemoet hoefde te zien, maar wel dat een operatie noodzakelijk was. Er viel mee te leven, niet dat ik daar zelf aan bijgedragen had of nog kon bijdragen. Een geluk bij een ongeluk. Ik dacht eenvoudig,  wat moet gebeuren, moet gebeuren en de MDL chirurg heeft er verstand van. Ik maakte me ook geen zorgen over de operatie. Uiteindelijk gaat iedereen dood, zonder over het algemeen te weten wanneer en waaraan.

Het sterven speelde voor mij geen rol, hooguit de gedachte hoe het verder moest met Paula en de jongens, dat hield mij meer bezig dan mijn sterven. Ik had zoiets van, de chirurg gaat zijn gang maar met de whipple-operatie, het is tenslotte zijn vak.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Suikerziekte

In het voorjaar van 2011 liepen mijn vrouw Paula en ik over het plein in Nuenen naar het museum, waar het geschilderde kerkje van Van Gogh hing. Ik moest ineens ontzettend nodig plassen; ik kon het niet ophouden en zocht naar een dikke afgelegen boom om uit het zicht te kunnen plassen. De dorst bleef mij daarna achtervolgen, die ik probeerde te lessen met sinaasappelsap, wat achteraf niet verstandig bleek te zijn. Het voelde ongemakkelijk, zeker met de wandelingen die we nog in Brabant wilden maken. Ik dacht nog wel ‘wat komt, dat komt’. Mijn ouders waren allebei redelijk gezond en waren vierennegentig geworden, een stip op de horizon voor mij.

Lees verder →