Niet eerder gezien, maar daar liggen twee muziek CD’s langs de kant van de middenberm. Aan de tekst te zien een Arabische en Nederlandse. Veertig meter verder, vlak na de rotonde, liggen ook vijf dezelfde CD’s.
Ik vraag mij af hoe dat kan. De CD’s zijn niet vuil, bevuilen de auto niet en kunnen thuis ook in de afvalbak gedaan worden. Of zouden ze van de auto of aanhanger gevallen zijn? Dat lijkt mij sterk. Heeft de bestuurder ze uit de auto gegooid of iets dergelijks?
Categorie archieven: Papier Prikken
Bananenschillen
Lekker gezond zo’n banaan, sinaasappel, mandarijn, meloen of appel. Soms zit er een plastic merkje er op.
Je gooit de schillen of soms de hele vrucht zo in de berm; misschien dat de dieren er wat aan hebben; hopelijk worden ze dan niet doodgereden; zoals mij laatst gebeurde op Texel met een meeuw, die niet op tijd opvloog, terwijl meeuwen dat ander altijd doen. Het voedsel op het asfalt was blijkbaar te aantrekkelijk.
Oud brood voor de eendjes en meeuwen is ook zo iets. Er zitten weinig voedingsstoffen en relatief veel zout in, waar zij niet veel aan hebben en daarnaast trekt het ook ratten en ongedierte aan.
Vape’s
Interessant, de vape’s die je kunt wegwerpen, liggen vooral langs de weg en niet zozeer in de wijk. Het lijkt er op dat de vape’s vooral in de auto worden gebruikt en uit het autoraampje worden geworpen nadat ze gebruikt zijn. Soms ligt de verpakking ook op straat met de vermelding: ‘Warning: This product contains nicotine. Nicotine is an addictive chemical.’
Het is te hopen dat er geen chemisch nicotinerestjes achterblijft in de vape, want dat is schadelijk en moeilijk afbreekbaar voor de natuur. Om niet te vergeten het plastic buisje van de vape. Schadelijk voor de natuur, betekent tevens dat het schadelijk is voor de mens en zo gaan we langzaam de dood tegemoet, komt in mijn gedachten naar boven.
Wattenstaafjes
Als je ziet hoeveel plastic of kartonnen wattenstaafjes er op straat liggen dan lijkt het alsof Nederland zijn oren wel goed schoonmaakt; maar niet de straat. De meeste staafjes liggen overigens bij de parkeerplaatsen en worden vaak plat gereden en daardoor moeilijk te prikken.
Het denken daarover luidt ongenoegen en ergernis in. Dit gebeurt al op het moment dat ik wattenstafjes waarneem. Dit denken houdt mij meer bezig tijdens het prikken of oprapen dan het werkelijke prikken, want dat gebeurt vanzelf, onmiddellijk zonder dat ik het eigenlijk in de gaten heb.
Sigarettenpakjes
Ondanks de hoge prijs van een pakje sigaretten wordt er wat afgerookt, gezien de vele lege sigarettenpakjes die op straat terecht komen. Om maar te zwijgen over de grote hoeveelheid losse filters.
Roken schaadt niet alleen de gezondheid, maar ook de schoonheid van de straat. Tenminste dat vind ik en hopelijk velen met mij, komt in mij naar boven. Sommige mensen beseffen niet dat het cellofaanpapiertje dat om het pakje zit van dun zacht plastic is en moeilijk door de natuur afbreekbaar is. Evenals het stukje zilverpapier dat in het pakje zit.
Afvalzakken
Over het algemeen gooien mensen hun grijze afvalzakken van zestig liter in de container, maar soms heeft iemand bijvoorbeeld een blauwe afvalzak van tachtig liter welke niet of moeilijk in de afvalcontainer past. Wat te doen? Gewoon naast de container zetten. ‘Opgeruimd staat netjes’ is het gezegde, maar is dat ook zo?
De duiven, eksters en kauwen zijn er dol op en pikken zo’n zak open en halen er uit wat voor hen al of niet van gade is; zoals koffiepads, bananenschillen, uien, boterhammenzakjes, vleesverpakkingen, maandverband, wattenstaafjes, brood en al het andere. Helaas is het zo dat de vogels het niet opruimen en de hele omgeving van de afvalbakken ligt bezaaid met rommel, waar de ratten dan weer van kunnen profiteren.
Een paar pantoffels
Helemaal verrast ben ik door een paar pantoffels die naast de weg in het gras staan. Niet zomaar weggegooid, maar netjes naast elkaar en zelfs in de rijrichting.
Zijn ze versleten of kapot? Nee, niets van dit alles, nog helemaal gaaf en niet oud zo te zien.
Daar sta ik dan vol verbazing. Ik verwacht allerlei etensafval, maar een paar pantoffels daar kom je toch niet op. Ze waren beige met een eenvoudig ruitpatroon.
Ik vroeg mij af, wie er pantoffels naast de weg zet en ook zo netjes naast elkaar. Zou zo iemand veel geld hebben of ze niet zo mooi vinden als bij de aankoop werd gedacht?
Kartonnen dozen
Daar liggen ze al weer, de kartonnen dozen naast de papierbak met een smalle klep. Soms al nat van de regen. Natte dozen mogen niet in de papierbak, want dan gaat het bij de afvalverwerking mis in de machines. Wat er precies mis kan gaan is mij onbekend.
Op een afstand begint mijn commentaar al, ‘hadden ze de dozen niet kunnen openscheuren of in elkaar kunnen trappen?’.
Heel soms is de papierbak verstopt en is het een kwestie van het papier door de klep te duwen, maar mijn geest denkt ‘is men weer te lui of heeft men te weinig kracht?’. Een andere papierbak op zeg maar 100 meter is voor sommigen ook blijkbaar te ver lopen, komt ook in mij op.
Iedereen moet blijkbaar naar mijn pijpen dansen; hoe egoïstisch wil je het hebben en dat om de buurt voor iedereen wat schoner te krijgen. Opgeruimd staat netjes, maar ik wordt er in ieder geval niet opgewekt van.
Snelle hapbakjes
Vooral na het weekend liggen er diverse bakjes waar hamburgers, patatten of frikadellen in hebben gezeten. Als je geluk hebt liggen er ook nog servetjes en een bruine papieren zak waar alles in heeft gezeten. O’ ja, en ook nog de lege blikjes frisdrank.
Waarschijnlijk snel en makkelijk uit de auto gegooid komt in mij op. Of misschien hadden ze haast, geen zin om het in een prullenbak te gooien of mee naar huis te nemen.
Zonder die troep of het afval was het hele verhaal niet in mij opgekomen; de rommel activeert mijn geest. Blijkbaar kan mijn geest er niet van afblijven, maar dat hoeft ook niet. Wel kan het verhaal in mijn hoofd een paar minuten duren en zelfs boosheid met zich meebrengen. Raar, bij mij komt boosheid en bij die wegwerpers waarschijnlijk blijdschap dat ze van die troep af zijn. Twee tegengestelde emoties worden opgeroepen door hetzelfde gebeuren van wegwerpen.
Lachgasflessen
Je weet niet wat je tegenkomt wanneer je gaat papier prikken. Het afgelopen half jaar lagen er vier lege lachgasflessen in het gras, sommige met kartonnen verpakking en al. Je denkt nog zal ik ze maar laten liggen, ze moeten het zelf maar opruimen. Dat gebeurt natuurlijk nooit, ze zijn niet voor niets langs de kant van de weg achter gelaten.
Het lachen vergaat je meteen wanneer je die flessen opraapt; ze zijn veel zwaarder dan een campinggasfles.
En dan moet je ze ook nog mee naar huis nemen; om ze vervolgens naar een inzamelpunt te brengen; met andere woorden nog minimaal een half uur met je meeslepen, want in een afvalcontainer kun je ze niet gooien. Ik weet niets van dat soort flessen en vraag me telkens af zijn ze niet gevaarlijk voor kinderen die ze toevallig vinden. Waarschijnlijk niet, maar ik weet het niet.