het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Hormonen

Na  een paar jaar werd er toch weer activiteit van uitzaaiingen op de scan waargenomen.
Om dit aan te pakken werden hormooninjecties voorgeschreven. Deze dikke spuiten konden na een instructie van de assistente van de huisarts door mijn vrouw thuis worden gegeven. Hierbij was het de kunst om het gewicht op een been te zetten, zodat de bilspier van het andere been meer ontspannen was tijdens het inspuiten. Dit inspuiten was elke keer weer spannend. Slechts een keer deed het prikken pijn en bleef de bil die dag gevoelig. Die pijn duurt tijdens het inspuiten slechts een split second. Maar dat besef je niet op het moment van het prikken en zo wortelt zo het angstige gevoel voor het prikken in je geest. Eigenlijk heeft die gevoeligheid niets met het prikken zelf te maken, maar popt soms op in mijn geest.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Uitzaaiingen

Na vier jaar, bij een controle, waren er op het beeldscherm uitzaaiingen in de lever te zien. De enige oplossing was een operatie van de lever, waarbij er een aantal uitzaaiingen wegebrand en twee weggesneden zouden worden. Een levertransplantatie was niet mogelijk, omdat de uitzaaiingen vrij snel in de nieuwe lever zouden terugkomen en dit zou het einde zijn van mijn lichaam. Steve Jobs van Apple had hetzelfde euvel gehad als ik. Hij kreeg een transplantatie van de lever en leefde daarna niet lang meer. De ingreep gebeurde in het AVL. Ik maakte me niet druk over, zij waren tenslotte de NET-oncologen en chirurgen aan wie ik mij overgaf zonder bezig te zijn over hoe het zou aflopen.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Wippleoperatie

De specialist van het Onze Lieve Vrouwen Gasthuis (OLVG) verloste me van de gedachte dat een alvleeskliertumor was. Dat gaf mij in ieder geval wat lucht. Het bleek een neuro-endocriene tumor te zijn, waarbij je niet binnen een half jaar de dood tegemoet hoefde te zien, maar wel dat een operatie noodzakelijk was. Er viel mee te leven, niet dat ik daar zelf aan bijgedragen had of nog kon bijdragen. Een geluk bij een ongeluk. Ik dacht eenvoudig,  wat moet gebeuren, moet gebeuren en de MDL chirurg heeft er verstand van. Ik maakte me ook geen zorgen over de operatie. Uiteindelijk gaat iedereen dood, zonder over het algemeen te weten wanneer en waaraan.

Het sterven speelde voor mij geen rol, hooguit de gedachte hoe het verder moest met Paula en de jongens, dat hield mij meer bezig dan mijn sterven. Ik had zoiets van, de chirurg gaat zijn gang maar met de whipple-operatie, het is tenslotte zijn vak.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Suikerziekte

In het voorjaar van 2011 liepen mijn vrouw Paula en ik over het plein in Nuenen naar het museum, waar het geschilderde kerkje van Van Gogh hing. Ik moest ineens ontzettend nodig plassen; ik kon het niet ophouden en zocht naar een dikke afgelegen boom om uit het zicht te kunnen plassen. De dorst bleef mij daarna achtervolgen, die ik probeerde te lessen met sinaasappelsap, wat achteraf niet verstandig bleek te zijn. Het voelde ongemakkelijk, zeker met de wandelingen die we nog in Brabant wilden maken. Ik dacht nog wel ‘wat komt, dat komt’. Mijn ouders waren allebei redelijk gezond en waren vierennegentig geworden, een stip op de horizon voor mij.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Tempel

Het lichaam ‘is de tempel van God’. Wat betekent dit?

Een ziekte krijgen kan iedereen overkomen, of het lichamelijk, geestelijk of beide is. Duidelijk is dat dit in het lichaam plaatsvindt en wordt ervaren als ongemak of pijn. De geest vindt daar iets van, maakt er een ervaring van, maar de ervaring is niet het ervaren van het moment zelf.

Een ziekte louter waarnemen en voelen is meer dan het relatieve, persoonlijke besef. Een ziekte ontstaat niet zomaar in je lichaam, het gebeurt, het overvalt je uit het niets en heeft een bron, het alomtegenwoordige licht al zie je het niet; sommigen noemen dat het Goddelijke.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn *

Par.: Voorwoord

Iedereen wordt eens in meer of mindere mate ziek. Het kan de dakloze zwerver zijn in Amsterdam of de heilige in zijn ashram aan de Ganges in Rishikesh. Bijna mijn hele leven had ik niets, behalve toen ik op twintigjarige leeftijd een blindedarmontsteking kreeg en daarna ongeveer vijftig jaar niets.
In 2013 werden er op een ct-scan tumoren gezien. Blijkbaar waren er een paar cellen ontspoort en voelden ze zich thuis in mijn lichaam.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 2: Het Universele

Par.: Stroom[1]

Naast hobby’s die je meestal binnen doet, zijn er veel sporten in competitieverband, zoals hockeyen, basketbal, hand- of voetballen. Al van jongs af aan sport ik. Eest met vriendjes op een veldje voetballen en later bij een voetbalclub. Toen ik ben gaan studeren werd dat voetballen op zaterdag, zodat ik het hele weekend verder vrij had om de kroeg in te gaan. Wat mij bij is gebleven is een vrije trap doe ik nam nemen en diagonaal rechts in de kruising schoot. Eigenlijk wist ik al op het moment van schieten dat de dal er in zou vliegen. Ik was toeschouwer of waarnemer van mijn lichaam, de bal en het doel. Het was een geheel, waarin ik verbleef, waarin het schieten als in een soort flow gebeurde.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 2: Het Universele

Par.: Aandacht

Naast de dagelijkse handelingen hebben de meeste mensen ook een hobby die je thuis kunt doen, zoals harp spelen, kleren naaien, schaken, of letterhakken dat ik een tijd heb gedaan. Ik studeerde vaak in de bibliotheek van de universiteit en kwam toevallig op de afdeling oude handschriften terecht. Daar hing een kleine stenen plaat met een uitgehakt alfabet, door de scherpe lijnen werd ik emotioneel geraakt. Ik begreep echter totaal niet waar die emotie vandaan kwam en mijn aandacht daar bij bleef. Ik was bekend met letters, doordat ik jarenlang gekalligrafeerd had. De lettervormen als uitingen van kunst waren bekend voor mij. Het richten van de aandacht op het waarnemen van de punt van de pen tijdens het kalligraferen, leerde mij bijvoorbeeld dat op het moment dat ik de letter uit de pen zag ontstaan, ik dacht meteen ‘het gaat goed’. Precies op dat moment maakte ik dan een fout zonder dat trouwens onmiddellijk in de gaten te hebben. Over met aandacht kalligraferen gesproken!

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 2: Het Universele

Par.: Hier en nu

Dagelijks zijn er in het huishouden terugkerende handelingen; zoals het koken, strijken, stofzuigen, dweilen of het ramenlappen en om het tuinieren maar niet te vergeten. Neem bij alle activiteiten je handen waar en je zult zien dat je niet je hele hand ziet; zelfs niet een deel van de hand. Meestal komt er onmiddellijk een gedachte of beeld van de hand op in je geest. Je kunt verder inzomen op een vinger of een vingerkootje of klein plekje op het vingerkootje. Eigenlijk zie je zelfs dat plekje niet en trekt weer iets anders je aandacht. Telkens komt een gedachte op; dat kan een herinnering zijn aan een gelijksoortig beeld of een bijkomende emotie van bijvoorbeeld schoonheid of lelijkheid. Vaak is er het verlangen naar een ervaring van een eerdere waarneming. Het is dit verlangen dat je uit het louter waarnemen van dat wat is haalt en de kunst van gewoon louter zijn verborgen blijft. De sluier van verlangen doet zijn werk om je uit het hier en nu te halen.

Lees verder →

het Leven is de leraar

Hfst. 2: Het Universele

Par.: Voorwoord

‘Nu zijt wellekome’ wordt met Kerst gezongen. ‘Nu’ verwijst naar de Heer, die zover weg lijkt. Dat ‘Nu’ is iets dat groter is dan de mensheid, naar dat wat in het Leven universeel[1] genoemd kan worden.

Dat universele ‘Nu’ te ontdekken en waar te nemen in het dagelijks leven is voldoende, een kunst van zijn. De ontdekking bijvoorbeeld dat, de dagelijkse handelingen door het Leven gebeuren en niet door jou als individu los van zijn universele ruimte of omgeving. Dit beseffen of zien wordt bemoeilijkt doordat er in de geest een sluier voor hant. Een sluier, ook wel ik of ikzelf genoemd, dringt zich telkens op in een situatie of handeling; het wil meedoen, erbij horen, wil controle hebben over wat er in het Leven gebeurt, wil het zelfs kunnen voorspellen, terwijl wanneer je het waarneemt kun je zien dat het spontaan gebeurt.

Lees verder →