Heerlijk dat er tandartsen zijn die zorgen dat we een net gebit zonder gaatjes en plak kunnen hebben. Zeker als we onze tanden zelf poetsen, flossen en raggen.

Je hoeft het poetsen en zo niet alleen in de badkamer te doen, maar je kunt het, zeker nadat je wat in een snackbar gegeten hebt, ook onderweg doen. Ja, maar waar laat je die vieze dingen; in ieder geval kun je ze niet terugstoppen in de verpakking of in je jaszak.

Dat is te merken, want de plastic raggers en gewaxte flossen liggen overal op straat, niet alleen bij zitbankjes, maar ook in het gras, op het asfalt of het trottoir. Het is goed dat ze gebruikt worden en zo de rekening van de tandarts binnen de perken kan blijven.

Zo netje en schoon blinkend als het gebit is, is de straat niet. Waarom niet, vraag ik mij af?

Het kost geen enkele moeite, hooguit een paar seconden om de raggers en flossen tijdelijk in een zakje of jas mee te nemen tot je bij een afvalbak komt.
De zoektocht naar de beweegredenen van mensen heeft blijkbaar geen enkele zin; hooguit ben ik door al die gedachten zelf mijn vijand. Ik word door al die gedachten afgeleid van het prikken. Mijn ego wil zich graag bemoeien met het dagelijkse leven, terwijl ik in mijn dromenland ben.