Schroeven, bouten, moertjes, scharnieren en niet alleen van de IKEA-kastjes. Er wordt wat getimmerd en of beter gezegd in en uit elkaar gehaald.

We zijn een klusvolkje; het bouwpakket wordt na zoveel jaar gebruik afgebroken. Thuis is alles weer mooi en netjes met de nieuwe kastjes, tafels en stoelen.Mooi en netjes kan ik mij voorstellen, maar al die ijzeren boutjes en moertjes op straat dat gaat mijn pet te boven.
Hoe zouden mensen zich voelen als hun fiets- of autoband doorboord werd door een puntig, scherp schroefje, vraag ik mij af.

Fijn als dat door iemand wordt opgeruimd zodat anderen er baat bij hebben. Lijkt heel onbaatzuchtig, maar is dat wel zo?
Iedereen wil een schone, opgeruimde straat. Natuurlijk is het opruimen niet onbaatzuchtig maar veeleer een egoïstische handeling van mij, want ik vind het belangrijk. Over het algemeen zien we dit soort handelingen echter niet als egoïstisch. Is ook niet belangrijk. Mijn vragen over het prikken in mijn geest zijn overbodig.
Mijn denken daarover is evenwel niet zomaar te stoppen, hopelijk dat mijn vragen uiteindelijk oplossen en als vanzelf in rook opgaan en ik het leven gewoon leef, zonder al die geestelijke poespas.