het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Leverwaarden

In oktober 2025 kreeg ik te horen dat de uitzaaiingen in de lever al voor de derde controle op een rij niet gegroeid waren. De tumoren bleven ook rustig. Dat stelde me gerust en een zekere blijheid kwam over mij heen. Echter de oncoloog vond dat mijn leverwaarden omlaag moesten, zodat de ontstekingen in de galweg en de daarmee gepaardgaande koortsaanvallen zouden verminderen of uiteindelijk verdwijnen. De koortsaanvallen gebeurde de laatste jaren eens per maand. Ik werd doorverwezen naar een maag, darm en leverspecialist. Ik dacht nog ‘dit zal wel meevallen’. Eerst werd een colonoscopie uitgevoerd om te kijken of er iets met de darmen was. Met uitzondering van vijf goedaardige poliepen, die tijdens de colonoscopie meteen werden weggehaald, bleek er niets aan de hand. De volgende stap was om de galweg bij de lever te onderzoeken of deze vernauwd of juist verbreed was. De galweg leek iets vernauwd en tijdens het onderzoek werd een ballonnetje in gebracht die de galweg oprekte. Een stent werd niet geplaatst, zoals de MDL specialist bij kennismaking had gezegd, vanwege het extra gevaar voor ontstekingen. Ik kreeg twee medicijnen voorgeschreven; een om de gal te verdunnen en een bètablokker om de druk in de lever te verminderen. De bètablokker had invloed op mijn suikerwaarden, die meer op en neer gingen dan eerst en waardoor ik twee keer zoveel insuline moest gebruiken.

Al jaren ging ik drie keer per week hardlopen, vanwege de positieve invloed daarvan op mijn suikerspiegel. De laatste keer was ik op straat gevallen en waren mijn ribben gekneusd, wat pijnlijker is dan ribben breken. Waarschijnlijk tilde ik mijn voeten niet goed op, zoals veel ouderen. Om te blijven bewegen ben ik toen overgestapt naar afval opruimen en papier prikken in de wijk. Dat leek onbaatzuchtig, maar dat deed ik voor mijzelf. Gaandeweg besefte ik dat mijn lichaam vanzelf liep, dat mijn geest allerlei vooroordelen had en dat ik vooral afwezig was door al mijn gedachten. Er leek een soort gedachtevolle ik of zelf te zijn, die werd waargenomen. Echter die denker kon ik of mijzelf niet zijn, want dan is er sprake van een twee eenheid, terwijl alles één is, eenzelfde oorsprong heeft. Heel soms was ik helemaal niet bij het papier prikken aanwezig, nam eigenlijk niets waar, het gebeurde gewoon.

Bij een volgende controle was het een hele domper dat de leverwaarden omhoog geschoten waren. Geen fysieke domper en al helemaal niet voor het Leven dat vanzelf toevallig plaatsvindt, maar wel voor de geest. Tot overmaat van ramp ontstond er vocht in mijn buik en ik de wandelbroeken niet meer dicht kreeg. Hiervoor moest een echo in het AVL gemaakt worden, die mislukte omdat er zoveel vocht zat. Wat wil je als het gewicht van 66 naar 75 kg is gestegen. Onmiddellijk aan de plaspillen en na een maand woog ik zelfs 63 kg, waar ik zeer blij mee was. Door dat alles nam de vermoeidheid toe, zeker bij een korte inspanning en lukte het papier prikken hooguit een uur, terwijl dat eerst twee uur was. Eigenlijk de meest slechte tijd van de afgelopen jaren, omdat de geestelijke en lichamelijk energie verdwenen leek en het bed mijn beste vriend werd. Voor mij hoefde het zo niet verder, maar daar heb ik niets over te vertellen. Het is het gehele Leven dat leeft en niet alleen mijn lichaam of de geest, die zijn deel van het onvoorspelbare en spontane Leven, waarin het lichaam een tempel van God is. Leven dat geen onderscheid maakt in tegenstelling tot de geest die het vorm gekregen Leven verwoordt, voelt en ervaart. Dit of dat waarnemen, zonder iets te willen of te verlangen is geen kunst, maar een zijn.