het Leven is de leraar
Hfst. 2: Het Universele
Dagelijks zijn er in het huishouden terugkerende handelingen; zoals het koken, strijken, stofzuigen, dweilen of het ramenlappen en om het tuinieren maar niet te vergeten. Neem bij alle activiteiten je handen waar en je zult zien dat je niet je hele hand ziet; zelfs niet een deel van de hand. Meestal komt er onmiddellijk een gedachte of beeld van de hand op in je geest. Je kunt verder inzomen op een vinger of een vingerkootje of klein plekje op het vingerkootje. Eigenlijk zie je zelfs dat plekje niet en trekt weer iets anders je aandacht. Telkens komt een gedachte op; dat kan een herinnering zijn aan een gelijksoortig beeld of een bijkomende emotie van bijvoorbeeld schoonheid of lelijkheid. Vaak is er het verlangen naar een ervaring van een eerdere waarneming. Het is dit verlangen dat je uit het louter waarnemen van dat wat is haalt en de kunst van gewoon louter zijn verborgen blijft. De sluier van verlangen doet zijn werk om je uit het hier en nu te halen.
Een huiselijke activiteit is afwassen. Neem tijdens het afwassen het mes of het puntje van het mes waar en onmiddellijk krijg je een beeld van een mes in je gedachte? Het kan ook het woord mes zijn of de toevoeging dat zo’n mes vlijmscherp kan zijn. Zelfs een bijkomende emotie uit het verleden, zoals dat deed pijn toen ik mij snee en dat was behoorlijk irritant.
Dit speelt ook bij het strijken van een zakdoek. Zie je de punt van het strijkijzer of de vertaling daarvan in de geest, waardoor je los van het werkelijke gebeuren namelijk eenvoudig strijken blijft en niet de situatie in het hier en nu eenvoudig waarneemt. Dit klopt want je bent er niet werkelijk bij.
Het allereerste wat je waarneemt wordt door de geest onmiddellijk toegeëigend en vertaald naar een beeld, waar je aan blijft hangen als een soort ervaring. Het louter waarnemen is voldoende. Bij het louter waarnemen verdwijnt jouw individueel waarnemen in een groter geheel van universeel waarnemen, waarbij het lichaam en de geest geen rol spelen en het waarnemen als vanzelfsprekend gebeurt.