het Leven is de leraar

Hfst. 3: Ziek zijn

Par.: Hormonen

Na  een paar jaar werd er toch weer activiteit van uitzaaiingen op de scan waargenomen.
Om dit aan te pakken werden hormooninjecties voorgeschreven. Deze dikke spuiten konden na een instructie van de assistente van de huisarts door mijn vrouw thuis worden gegeven. Hierbij was het de kunst om het gewicht op een been te zetten, zodat de bilspier van het andere been meer ontspannen was tijdens het inspuiten. Dit inspuiten was elke keer weer spannend. Slechts een keer deed het prikken pijn en bleef de bil die dag gevoelig. Die pijn duurt tijdens het inspuiten slechts een split second. Maar dat besef je niet op het moment van het prikken en zo wortelt zo het angstige gevoel voor het prikken in je geest. Eigenlijk heeft die gevoeligheid niets met het prikken zelf te maken, maar popt soms op in mijn geest.

En toen kwam corona en leek het verstandig om twee weken naar het platteland in Noord Frankrijk te gaan in het afgelegen en rustige retraitecentrum dat ik ooit had beheerd. Gelukkig was daar iemand die de hormoonspuit kon zetten. Het verblijf in Frankrijk liep uit tot drie maanden. Heerlijk kunnen uitrusten, koken en in de tuin werken. Geen mens die langs kwam, ook geen plaatselijke bevolking. Wel moest Paula naar Frankrijk om een recept ondertekend door de huisarts voor de plaatselijke apotheek te brengen. Daarbij had ze officiële papieren nodig om in België en Frankrijk te mogen rijden en te verblijven. De meeste energie ging zitten in heen en weer ge-email om al die overheids- en apotheekpapieren te regelen. Hoe het Leven loopt kun je niet van tevoren voorspellen, laat staan controleren. Ik dacht  slechts een paar weken weg te blijven en genoeg medicijnen bij mij te hebben. Het makkelijkste is het Leven dat voor je ligt eenvoudig te leven; in feite in het hier en nu te zijn en te ontdekken wat er te leren valt van het Leven.